Bobweekend Winterberg 2009
GAAAAAAAAAAAAF.
Dat is het enige woord dat ik kan uitbrengen als we over de Bobslee baan in Winterberg in duizelingwekkende snelheid naar beneden zijn gestort.
Op zaterdag 7 November is het eindelijk zover : vanmiddag ga ik een afdaling maken met de Taxi Bob in Winterberg. ‘s Morgens al vroeg op na een nachtje woelen door het
“schoolreisje gevoel”. Spullen ingepakt, navigatie ingesteld en gaan. Op de A31 achter Meppen begint het feest al als blijkt dat er geen snelheidsbeperkingen gelden op grote stukken Autobahn. Machtig hoe mijn auto bij snelheden van 200 + zich gedraagt. Daardoor ben ik redelijk snel in Winterberg. In het hotel is de lunch in volle gang. Ivanka Bokhorst begroet mij namens Bobsleigh Support; het bedrijf van Arend Glas dat zich toelegt op promotie van de Bobslee sport en het coachen van Bobslee teams.
Iedereen die er zit is vol van vanmiddag: een afdaling over de Bobslee baan van Winterberg in een echte Bobslee.
Snel neemt Ivanka het bij mij wat onrustige gevoel weg door te zeggen dat we niet zelf hoeven te duwen. Door beelden van wedstrijden had ik wat vraagtekens bij de start van de afdaling. Immers duwen en op tijd in de Bob springen zou enige oefening vereisen. Arend verklaart later dat met name het instappen een behoorlijke training vergt en het dus onverantwoordelijk zou zijn dit over te laten aan Taxi Bobbers.
Na de lunch gaan we rodelen op een zomer rodelbahn in de buurt. Leuke afdaling maar veel te mak voor het “ echte werk”.
Om 17.00 uur is het eindelijk zover: we moeten formulieren tekenen om de verantwoordelijkheid te nemen voor onze daden op de baan. We gaan de rij in. We moeten een helm passen. We gaan de Bobslee in. Terwijl we ons daarin vouwen maken we kennis met de piloot. Een ervaren piloot heb je nodig anders gaat de Bob op zijn kant.
Hij vertelt dat de 1e helft van de baan rustig aan gaat maar dat het bij de 2e helft echt “los gaat”.
Dat klopt. De 1e helft is goed te behappen op onze krappe plaatsen gespeend van alle luxe en comfort die ik ’s morgens nog had ervaren. Rechtop zitten gaat gemakkelijk en meekijken dus ook. Maar dan….. de Bob versnelt en versnelt, dendert en raast ineens als een bezetene naar beneden. Je hebt alles nodig om erin te blijven zitten en vooral rechtop te blijven om het spektakel te zien. In de bochten komen er enorme krachten los die maken dat ik mij er door heen moet schreeuwen, anders zak ik met het hoofd naar beneden. Degene voor mij gilt mee en die daarvoor hoor ik niet eens meer. Donderend en denderend schudden en schokken we met 122 km per uur naar het einde van de baan. Het remmen van de ijzers onder mij doen mij beseffen dat het er helaas bijna op zit. 63 seconden en 5 honderdste duurde de rit. We stappen de Bob uit en joelen, gillen en omhelzen, schudden handen en weten van gekkigheid niet wat we moeten doen met de adrenaline boost die door ons lichaam giert. Arend lacht en hij beseft dat het hem net zo verging in het begin.
Michel v.d. Sar